در آخرین روز پاییز سال نودوشش، قطرات باران از قلب تیرهی ابرها چون نیزههایی از جنس آینه بر سر زمین فرود می آمد. روی اولین پلهی خانه پسری نشسته و خود را به دیوار تکیه داده بود. روی پلهی بالایی چند ک

روز دوشنبه آهیل و طبق معمول سر کار رفت. اوستا را دید که روی صندلی نشستهاست و از جایش جمنمیخورد. فقط به پیلهی پروانهای که روی میز گذاشتهبود، مینگریست. ساعتی نگذشته بود که آهیل به تنگ آمد و گفت: او